Opnamen [verplaatsen]

Ragmad Amatstam

  • Naam Ragmad Amatstam
  • Achternaam Amatstam
  • Geboorteplaats Koewarasan, Suriname
  • Geboortedatum 11 mei 1953

Samenvatting

In mijn latere leven heb ik gezien dat de belevenis van de Javaanse cultuur toch heel anders is bij de mensen die op Billiton zijn opgegroeid, dan bij mijn leeftijdsgenoten die in Koewarasan opgroeiden. Daar is de beleving er gewoon, maar op Billiton moet je de Javaanse cultuur gaan zoeken. Op biliton hoorde ik meer Kaseko muziek, Bigi Poku muziek of Winti muziek, dan jaran kepang (Javaanse paardendans waarbij de dansers in trance raken) of een gamelan uitvoering. Dat hoorde ik pas veel later op Blauwgrond, toen ik al getrouwd was. Op Blauwgrond woonde ik met mijn eerste vrouw. Haar ouders kwamen van plantage Rust en Werk. Zij beleefden de Javaanse cultuur veel inniger dan mijn ouders. 
[Cultuur en Identiteit]


In mijn Nederlandse periode heb ik me, gek genoeg, juist heel veel met Javanen bemoeid.  In Nederland heb ik ook  Javaans leren spreken. Dat kwam voort uit de behoefte om mijn identiteit te leren kennen. Zo is het niet alleen bij mij, ik heb gemerkt dat heel veel Javanen in Nederland die behoefte hebben.  Ze gaan juist nu zoeken naar hun roots en volgen een cursus Javaans bij Bangsa Jawa in Amsterdam of bij Setasan in Rotterdam. Of ze gaan gamelan en pencak silat (Javaanse vechtkunst) volgen. 
Eigenlijk ben ik een Javaan, maar het Surinamer zijn is heel belangrijk voor mij. Suriname is voor mij niet mijn status of mijn paspoort. Suriname is voor mij een leven. Ik leef Surinaams en ik denk Surinaams. Ik vind dat niemand kan mij verbieden om Surinamer te zijn. Ik heb dertig jaar gewoond in Nederland, maar nu ik teug ben heb ik nog nooit één minuut gedroomd over Nederland. Maar toen ik in Nederland was, droomde ik altijd over Suriname, over mijn jeugd of wat dan ook. 
[Cultuur en identiteit]
 

Toen ik in Almere woonde, kreeg ik een hersenbloeding. Ik heb geluk gehad dat er niks ergs is gebeurd. De heer daarboven heeft toch zijn hand boven mijn hoofd gehouden. Ik ben wel een gelovig mens.  Ik bid nog steeds als ik ga slapen. Als ik wakker word, dan dank ik God nog steeds dat hij me toch de gelegenheid heeft gegeven om dit mee te maken. Ik dank voor het eten, voor het drinken, voor mijn familie, zelfs voor mijn buren, dus laat staan voor mijn land. Ik weet niet of ik in wonderen moet geloven, maar geloof in iets is altijd goed. Mijn neef, die ambassadedeur is geworden in China, heeft voordat hij wegging een doaboek (gebedsboek) voor mij achtergelaten. Hij zei toen: ‘Hé neef, biging loek a mang dis boeng:  a san dis belangrijk moro ding tra sani ‘ (Hé neef, begin dit goed te bekijken, dit is belangrijker dan andere dingen). Tijdens de rustperiodes in het ziekenhuis, wanneer ik verplicht moest rusten, heb ik toch heel veel keren dat boek opengeslagen en hardop gelezen. Mijn linkerzijde was al verlamd, ik heb gitaar gespeeld om mijn linkervingers een beetje te oefenen. Maar ik geloof nog steeds dat het door het gebed komt dat ik mijn verlamming kwijtraakte. Want ik vind:  er moet toch iets sterkers zijn, een sterkere macht. Ik geloof in God. 
[Religie en Geloofsbeleving]

Ragmad Amatsam is op 25 januari 2011 overleden. Hij werd 61 jaar.

Interviewer: Jo Moestadja


Ragmad Amatstam 29 maart 2010 met The Future Club.jpg     Amatstam_Ragmad 15 mei 2005 BJA.jpg     DSC00158.jpg     SNV35247.JPG

Geef een cijfer aan dit interview!

883 stemmen , Waardering: 3.0 Rating_off Rating_off Rating_off Rating_off Rating_off